غلاه

   غلاه شیعه: غلاه شیعه جماعتی هستندکه درباره صفات حضرت علی (ع) راه افراطی و غلو را پیموده و او را به مقام الوهیت رسانده اند این جماعت دارای آداب و رسوم خاص بخود می باشند. تعداد و پراکندگی اینان در ایران بدرستی روشن نیست ولی آنچه که مسلم است بیشتر در آذربایجان و کرمانشاهان کم و بیش سکونت دارند.

غالب غلاه در عقیده مشترکند و در حقیقت یک فرقه بیش نیستند که به نامهای مختلف در کتب تواریخ و فرق ذکر شده اند. تقریباً تمام فرق شیعه بجز اثنی عشریه و زیدیه و بعضی اسماعیلیه از غلاه بشمار می روند.

نسبتهایی که فرق غلاه به ائمه و پیشوایان خود می دهند از طرف دیگر مسلمانان و حتی فرق شیعه میانه رو رد شده است، تا حدی که اکثر فرق اسلام غلاه را به سبب سخنان کفرآمیزشان از دین اسلام بیرون می دانند.

غالباً غلاه یکی از ائمه را به خدا تشبیه کرده و خدا را حال در ابدال آدمیان می دانند و مانند تناسخیان و یهود و نصاری قائل به تجسیم خداوند شده اند.

اصول عقاید مبتدعه غلاه شیعه چهار است: تشبیه، بداء، رجعت، و تناسخ.

پیروان این عقاید در هر سرزمینی نامی بر خود نهاده اند، در اصفهان: خرمیه، کوذکیه. در ری: مزدکیه و سنبادیه. در آذربایجان: ذاقولیه و در بعضی از نقاط محمره یا سرخ جامگان و در ماورالنهر مبیضه یا سپیدجامگان نامیده می شوند.

غلاه را نمی توان از فرق شیعه میانه رو بشمار آورد، زیرا سخنان ایشان نه با موازین شرع اسلام مطابق است و نه با معیار عقل و منطق.

علامه حلی در کتاب انوار الملکوت غلاه را رد کرده و می گوید: جسمانی دانستن خداوند و معجزات امیرالمومنین (ع) را بمانند معجزات موسی و عیسی شمردن باطل است، و با اعتقاد آنان نسبت به خدا شمردن علی (ع) و پیامبر بودن ایشان دور از حقیقت است.

اصول و اعتقاد غلاه مبنی بر ظهور و اتحاد و حلول و تناسخ است. درباره ظهور اعتقاد دارند که ذات خداوند در بدن جسمانی پیغمبر و یا امامی ظاهر می شود و آن شخص مظهر ذات الهی است.

درباره اتحاد گویند که روح خداوند در بدن پیغمبران و امامان اندر می آید و حلول می کند. در این صورت طبیعت آدم به شکل طبیعت الهی در می آید.

و......

دوستان علاقمند برای کسب اطلاعات بیشتر از این گروه به منابع رجوع کنند.

تاریخ ادیان و مذاهب در ایران; عباس قدیانی

تاریخ شیعه و فرقه های اسلام؛ دکتر محمدجواد مشکور

                                                                   سمیرابهزادی