نماز در ادیان ابراهیمی (اسلام، مسیحیت، یهود)   

  نماز در اسلام. در باره موضوع نماز در اسلام دوستان خواننده و عزیز بهتر با اون آشنا هستند، بصورت خلاصه مطرح می کنم.

نماز یکی از پنج ستون اسلام است. در قرآن کما بیش یکصد بار به نام های گوناگون به نماز اشاره رفته است. از واجبات اسلام تنها نماز است که هر روز باید به جا آورد. مسلمانان رو به کعبه نماز می گذارند و هنگام نماز باید مطهر و پاکیزه باشند، به گفته پیامبر اسلام پاکیزگی نیمی از ایمان است.

نماز در مسیحیت

   چنین می نماید که در مسیحیت- به ویژه در مذهب ارتدوکس و کاتولیک- برونه نماز از دیگر   دین ها چندگونه تر است. نماز هر چه درونی باشد نمازگذار ذهن خود را بیشتر از هر اندیشه کوشا تهی می کند تا به جست و جوی حضور خدا رود. و اگر کم تر درونی باشد به ترتیب با خاموشی همراه با اندیشه گری، نماز شخصی شده، نماز گروهی، یا خواندن یا برخوانی نماز و دعاهای پیش ساخته همراه است. عیسوی نماز که می خواند نشانه توکل به خداست، روش اوست برای به کار بستن آزادی خویش در گزینش خدا. نماز برای او یک حالت طبیعی است، تنفس جان اوست.

برای کسی که نمی داند نماز مسیحی چیست بهتر این است که آن را نزد کسی مشاهده کند که تمامی وجود خود را در آن می نهد. در سلک های ژرف اندیش مسیحی راهب ها و راهبه ها ساعت های دراز، روز و شب، گاه تک و تنها گاه گروهی، در حال نمازند. این نمازها هیچ گاه بهانه برای نکردن کار بدنی یا فکری- که ضامن زیست گروه و همبستگی با جهان بیرون است- نیستند.

نمازی که مردم دسته جمعی در کلیسا دور راهب یا راهبه ها برای بدست آوردن حالات روحانی می خوانند « آیین عشای روحانی» گویند. این نماز- که در آن به باور کاتولیک ها، ارتدکس ها، و بسیاری از پروتستان ها- عیسی مسیح حضور واقعی دارد نشانه یگانگی همه مسیحیان است.  بی بازگشت به شخص عیسی مسیح، به زندگانی او، و دوباره زنده شدن او مسیحیت استخوان بندی ندارد. پس آئین عشای ربانی فضایی است برای دیدار با عیسی مسیح، و نماز گفت و گویی است که درآن این دیدار روی می دهد. نماز گوهر دین است، اوست که آدم را به خدا می پیوندد.

هر مسیحی آزاد است آن گونه نماز بخواند و دعا کند که دلش می خواهد، یا آنگونه که کلیسای او سفارش کرده است. کلیسا هیچ سرمشقی برای پرهیزگاری نمی دهد، و اوقات و مراسم و آدابی هم برای عبادات نمی دهد. اینها را به حساسیت روحانی هر کس وا می نهد. این سبب می شود که هر مسیحی خود به جست و جوی سلوکی برای خویشتن برآید که خدا از بندگان خویش می خواهد.

نماز دریهود

   یک یهودی پرهیزکار هر روز سه بار نماز می گذارد: بامداد، بعداز ظهر و شامگاه. نماز فرصتی است برای یهودی که به خدای خویش نزدیک شود. اما یهودیان باور دارند که هر کنش دیگری هم که از آدم سرزند یک نماز به شمار می رود.

در آغاز برای نماز گفتاری نهاده نشده بود، پس هرکس آزاد بود که درونمایه هر یک از نمازهایش را خود برگزیند. اما پس از ویران شدن معبد بیت المقدس صورت نماز نوشته شده و خواندن آن واجب گردیده است. درونمایه آن هم التماس و لابه است، هم آموزه های تالمود، هم یادآوری رویدادهای تاریخی یهود، هم مدح و ثنای پروردگار.

یهودی تا آنجا که بتواند باید نماز خود را در کنیسه و در میان گروهی بخواند که از ده نفر بالغ کم تر نباشند. هسته مشترک همه نمازها هجده دعای خیر و رحمت است که به آن «آمیداه» گویند که به معنی «ستون» است. در نماز بامداد و شامگاه بخشی به آن می افزایند که به آن «شما» گویند. شما در عبری یعنی «گوش کن» و هم تراز کلمه عربی «اسمع» است که همین معنی را دارد و در قرآن فراوان آمده است. «شما» برای دادخواهی و فریادرسی است که از سفر پنجم عهد عتیق (تورات) درآورده اند.

هنگام نماز بامداد، یهودی شانه ها و سر خویش با یک شال نماز می پوشاند و بر بازوی چپ و بر پیشانی خود یک جعبه کوچک چرمی می نهد که به یک تسمه چرمی متصل اند و بازو بسته می شود و این مجموعه را «تفیلیم» گویند. در هر یک از این دو جعبه یک نوار باریک از پوست حیوان نهاده اند که بر آن «شما» نوشته شده است. نماز را ایستاده، رو به سوی معبد بیت المقدس  می خوانند. برای آنکه ذهن و تن همنوا باشند هنگام نماز- و همچنین هنگام خواندن تورات- بالاتنه را به جلو خم و راست می کنند.

سر برهنه به یک کنیسه نباید درآمد. چه بسا هم توصیه می شود که تمامی روز یک شبکلاه- که به آن کیپه گویند- به نشانه ترس از آسمان بر سر نگه دارند.